Bociany - w drodze na południe Afryki przystanek w Egipcie

Bociany odlatują do Afryki gdy dzień robi się krótszy, nie ma owadów, a noc jest zbyt długa i zimna. Nie lecą najkrótszą drogą prowadzącą przez Morze Śródziemne, ale nad lądem gdzie łatwiej znaleźć wznoszące prądy powietrzne (nie tworzą się one nad wodą). Mogą na nich bez wysiłku szybować. Podróż zajmuje im około 26 dni. Trwa krócej niż droga powrotna do Europy, gdyż korzystne prądy powietrzne oraz niedostatek pożywienia i wody po drodze zwiększają średnią prędkość migracji.

Następnie bociany lądują w północnej Afryce (m.in. w Egipcie) na krótki odpoczynek, a później dalej lecą na południe. Starają się podążać za deszczem ponieważ miejsca, przez które przeszła tropikalna ulewa są pełne pożywienia. Podczas podróży po Afryce żywią się m.in. szarańczą, konikami polnymi, larwami, gadami, płazami oraz małymi ssakami.

W Afryce spędzają zimę na sawannie od Kenii i Ugandy po RPA. Tworzą duże stada, które mogą nawet przekroczyć tysiąc osobników. Niektóre ptaki zimują w zachodnim Sudanie i Czadzie, a także docierają do Nigerii.

Wiosną powracają na północ. Przylatują ponownie do Egiptu pomiędzy lutym i kwietniem. Pod koniec marca, na początku kwietnia powracają do Europy po trwającej około 49 dni wędrówce.

Marabut

Oprócz bociana, który na wiosnę wraca do Polski, w Afryce można spotkać osiem innych gatunków tego ptaka. Są to bociany, które mają np. żółte lub w czerwono-czarne paski dzioby, a także jednym z gatunków tego ptaka jest marabut.

Bociany osiągają wysokość do 130 cm, ważą do 5 kg, a rozpiętość ich skrzydeł liczy 200 cm.

W Starożytnym Egipcie były przedstawiane hieroglificznie jako Ba (dusza). Wyznawcy Islamu czczą bociany, ponieważ odbywają one według nich doroczną pielgrzymkę do Mekki podczas swojej wędrówki.